Η δύναμη της παύσης

Posted by Despoina Katsoula 09/01/2018 1 Comment(s) Με τη ματιά της μαμάς,

 

Burn out

 

Το Burn out το είχα πρωτοακούσει στη σχολή της Εργοθεραπείας όταν εκπαιδευόμασταν γιατί οι άνθρωποι που δουλεύουν στην Ψυχική υγεία μπορεί να το πάθουν και πως μπορούν να το αντιμετωπίσουν. Όταν ήμουν φοιτητριούλα, άμαθη και ανυποψίαστη δε μπορούσα να φανταστώ γιατί οι άνθρωποι παθαίνουν κάτι τέτοιο. Μα αγαπούν τη δουλειά τους, προσφέρουν κοινωνικό έργο και τι καλύτερο από μια τέτοια δουλειά.

Στη πορεία των χρόνων συνεχόμενης εργασίας κατάλαβα τι εννοούσαν οι καθηγητές μας και μέσα μου τους ευχαρίστησα για τους τρόπους και τις τεχνικές που μας έμαθαν για να αποφύγουμε κάτι τέτοιο αλλά και αν συμβεί πώς να το αντιμετωπίσουμε.

 

Μου συνέβη

 

Δε μπορούσα επίσης να φανταστώ οτι το ¨σύνδρομο του καψίματος" μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε επάγγελμα και ακόμα περισσότερο στον γονεικό ρόλο.

Ναι είμαι ενας άνθρωπος δημιουργικός, με τεράστια περιέργεια να μάθω πολλά πράγματα, με πολύ όρεξη να κάνω ακόμα περισσότερα και το μυαλό μου τρέχει συνέχεια σε νέες ιδέες, είτε αυτές είναι επαγγελματικές είτε προσωπικές είτε τι φανταστικά παιχνίδια θα καταστρώσω με τα παιδιά. Αλλά δε σου κρύβω οτι είναι και αρκετές οι φορές που σπρώχνω πολύ τον εαυτό μου να προχωρήσει και να ολοκληρώσει αυτό που πρέπει να γίνει τη δεδομένη στιγμή.

Είναι  φορές που έχω "καεί" και φτάνω σε ενα επίπεδο όπου το μόνο που θέλω είναι να κάτσω και να κάτσω και να ξανακάτσω, να μη σηκωθώ ξανά πια.

 

Γιατί μου συνέβη

 

Δε σου κρύβω ότι όταν μου συνέβη πρώτη φορά αυτό λέω μάλλον αρρώστια έρχεται, μετά έψαχνα τον κύκλο μου να δω αν είναι όλα καλά και μετά έλεγα ρε συ μπας και έχεις πάθει κατάθλιψη; Τι κάθεσαι στον καναπέ. 

Φυσικά τίποτα από όλα αυτα δε συνέβαιναν απλά ο οργανισμός μου φώναζε να βάλω λίγο φρένο. Έμαθα να τον ακούω λοιπόν και όταν μου έλεγε κάτσε λίγο τον άκουγα και αυτό που προσπαθούσα να εκμεταλλευτώ όσο καθόμουν ήταν να βρω το χαμένο μου κίνητρο.

 

Τα κατάφερα;

 

Όλα μέσα μας κινούνται από το κίνητρό μας. Αν το χάσουμε θα σταματήσουμε να κάνουμε πολλά πράγματα. Έτσι λοιπόν έψαχνα κι εγω το κίνητρό μου, είτε στις σημειώσεις μου, είτε σε ένα ενθαρρυντικό βίντεο είτε ακόμα σε μια τύπισσα που χτυπιόταν στη γυμναστική. Οτιδήποτε θα μου έδινε ερέθισμα να σηκωθώ πάλι από τον καναπέ αφού ο οργανισμός μου ξεκουραζόταν. Γιατί δε συμφωνείς πως ο καναπές είναι πολύ άνετος και ωραίος; Αντε να σηκωθείς πάλι. Χωρίς κίνητρο δε σηκώνεσαι. Οπότε πάλευα για την επανένταξη στη δημιουργική μου  πλευρά.

Φυσικά αντιλαμβάνεσαι οτι δεν μπορώ να είμαι όλη μέρα στον καναπέ προφανώς, απλά μιλάω για τις στιγμές που είναι δημιουργικές για εμένα και έπρεπε να τις πάρω πίσω.

 

Τι προτείνω

 

Προτείνω να αφουγκραστείς τον εαυτό σου, τις ανάγκες του και να βάλεις φρένο.  Δε πειράζει ας καθυστερήσεις μερικά πράγματα. Αν δε σε φροντίσεις εσυ τότε ποιός. Να παύση λοιπόν και στην φωτογραφία παύση και στα stories της. Τσέκαρε το.

Χάρισε μου ενα σχόλιο και πές μου εσυ κάνεις ποτέ παύση; Χωρίς τύψεις όμως έτσι;

 

1 Comment(s)

R. Konstadinos:
10/01/2018, 12:29:55 PM
Reply

Συγχαρητήρια για το άρθρο Δέσποινα. Θίγεις ένα θέμα που μας ταλαιπωρεί όλους καθημερινά. Ασχολούμαστε με πολλά και κάθε μέρα προκύπτουν όλο και περισσότερα, που στο τέλος δεν έχεις διάθεση να κάνεις τίποτα από όλα αυτά. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι κατασκευασμένος να διενεργεί συγκεκριμένες ενέργειες. Όταν τον υπερφορτώσεις, ως φυσική άμυνα θα δέχεται κάθε νέα πληροφορία-σκέψη αρνητικά. Οπότε και εγώ προτείνω, όταν υπάρχει μεγάλος φόρτος εργασίας, να βρίσκουμε στιγμές χαλάρωσης. Εμένα προσωπικά με χαλάρωνε ο διαλογισμός, αλλά θέλει πολύ χρόνο και θέληση για να δράσει θετικά.

Leave a Comment