Το όχι στα παιδιά μου

Posted by Despoina Katsoula 08/11/2017 0 Comment(s) Με τη ματιά της μαμάς,

 

Μερικές φορές, δε ξέρω αν είμαι η μόνη που το κάνω, προσπαθώ να βγαίνω σα φάντασμα από τον εαυτό μου και να με βλέπω, να με παρακολουθώ και να με κρίνω. Ιδιαίτερα όταν θέλω να δω πως τα πηγαίνω με τα παιδιά και πως ακούγομαι σε αυτά. Όταν προχθές που ήμασταν στη πλατεία και ήρθε ο μεγάλος μου γιός ο Παναγιώτης και με ρώτησε, Μαμά να πάω στο συντριβάνι; Προς στιγμή κόλλησα, πολλές σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου, όλες καταστροφικές. Δε θα τον βλέπω, θα χτυπήσει, θα πέσει μέσα. Αλλά ταυτόχρονα μου έκανε τόσο εντύπωση που με ρώτησε και δε κινήθηκε αυθαίρετα και βλέποντας τη προσμονή στα μάτια του, του είπα πήγαινε απλά πρόσεχε μη πέσεις στο νερό.

Εντάξει φαίνεται πολύ απλό και σίγουρα σκέφτεσαι γιατι να μη πάει το παιδί στο συντριβάνι και που θα είσαι εσυ και δε θα το βλέπεις. Θα σου πω οτι έχεις δίκιο και οτι ναι είναι απλό. Και στο νερό να έπεφτε το παιδί όπως έχει γίνει στο παρελθόν εντάξει θα υπήρχε μια αναστάτωση αλλά δε θα γινόταν και τίποτα.

Τι ήταν αυτό που με συγκράτησε στο να μη πω αμέσως ναι και σκεφτόμουν όλα αυτα τα καταστροφικά; Μα η συνήθεια. Δε θεωρώ οτι είμαι μια μαμά που λέει συνέχεια όχι αλλά είμαι μια μαμά που είναι κάπου στο μέσο και θα πρέπει ιδανικά να το δουλέψω και να ειμαι πιο διαλλακτική με το παιδί. 

Προσπαθώ να θυμάμαι όταν το παιδί μου λέει για παράδειγμα οτι θέλει γλυκό 8 το βράδυ και είναι η ώρα ύπνου, να μη λέω κατευθείαν όχι αλλά να λέω: τι ωραία ιδέα, θα ήταν ωραίο να είχαμε ενα γλυκό τώρα, μήπως θες να το φάμε αυριο το μεσημέρι μετά το φαγητό μας που δε θα είναι ώρα ύπνου; Το παράδειγμα είναι λίγο τυχαίο αλλά αυτό που θέλω να πω είναι οτι αλλιώς δέχεται το παιδί το κατηγορηματικό όχι και αλλιώς δέχεται το έμμεσο όχι. Στη δεύτερη επιλογή ξεκινάς τη κουβέντα σου με μια θετική αύρα και φαίνεσαι θετικός απλά βάζεις το όριο σου.

Αυτό έγινε και χθες που αγοράσαμε τα γυαλάκια του κολυμβητηρίου του Παναγιώτη. Ήθελε να τα φορέσει με το που τα πήρε. Ήταν σχεδόν νύχτα και αυτά είναι σκούρα μαύρα, αναρωτιέμαι τι έβλεπε. Όταν με ρώτησε αν μπορεί να τα φορέσει εντελώς αυθόρμητα πήγα να πω όχι, αλλά αμέσως σκέφτηκα ελα μωρέ και τι θα γίνει αν τα φορέσει. Να λοιπόν που τα φόρεσε, του πέρασε και γελάσαμε κιόλας.

 

 

Αυτό που θέλω να πω κυρίως στον εαυτό μου με αυτό το κείμενο είναι να βελτιώσω  και να διορθώσω την αρνητική ενέργεια που μπορεί να με καταβάλλει και να είμαι πιο δεκτική για μια στιγμή χαζομάρας. Τώρα βέβαια όταν ο μικρός Δημήτρης χτυπιέται οτι θέλει να μείνει γυμνός μέσα στο σπίτι και να μη ντυθεί ποτέ, εκεί ψάχνω ακόμα τρόπο να αποβάλω από πάνω μου τη βιασύνη και τον έλεγχο της κατάστασης και να του δώσω και αυτού το χρόνο που του χρειάζεται να είναι γυμνός. Χειμώνιασε όμως και δυσκολεύουν από πρακτικής άποψης τα πράγματα. 

Εσείς ζητάνε πράγματα τα οποία σας δυσκολέυουν για κάποιο λόγο να τα αποδεχθείτε; Χαρίστε μου ένα σχόλιο. 

Υ.Γ. Το βιντεάκι είναι από τα Instagram Stories που ανεβάζω στο προσωπικό μου λογαριασμό. Ακολουθήστε αν θέλετε να βλέπετε και άλλα τέτοια.

Leave a Comment